Сөнген жалын, аталмаған есімдер

Қасіретті өрттен кейін тек күл мен талқандалған армандар қалды. Хвасон қаласы, Кёнги провинциясындағы Арисель зауытының көмірге айналған қабырғаларына ешбір сезімсіз қарап тұрған отбасы мүшелерінің көз жасы құрғап, тек бос кеңістік қалғандай болды. Отбасыларын қолдауға алыстан келгендер тек суық мәйіттерге айналғаннан кейін ғана әлем назарына ілікті. Сәйкестендіруге де келмейтін қалдырылған денелердің алдында, соңғы сәттерінде олар қандай есімдерді шақырған болуы мүмкін?

Ауыр күннің соңы, үмітті жұтқан қауіптің көлеңкесі

Олардың күндері тартылған жіпте жүргендей болды. Зұлмат ыстықта темір арқауларын тасымалдау (Куми), тұншықтыратын улы газдар арасында батареяларды құрастыру (Хвасон), және қылтиып тұрған желге толы жұқа башпаналарда ұйықтау (Пхёнчхан). Бұл ертеңгі күннің жақсы болуына армандаған кезде төзген қиын-қыстау кезеңдер болды, бірақ 'сыртқы мердігерлік қауіп' құрылымында олардың қауіпсіздігі бірінші болып сыртқа шығарылды. Олардың терлері корей өнеркәсібінің іргетасын қалады, бірақ өз кезегінде олар ең қарапайым қауіпсіздік шаралары жоқ өлім қақпанына ие болды.

Арзан еңбек артында жасырылған «Көрінбейтін адамның» айқайы

Соңғы бес жылда 450-ден астам адам. Өнеркәсіптік орындарда қаза тапқан шетелдік жұмысшылардың қасіреттері жай ғана апаттар емес, біздің қоғамымыздың ұятты бейнесі. Заңсыз жұмысқа жіберу, тілдік кедергілер, қауіпсіздік бойынша жеткіліксіз жаттығулар – мұның бәрі оларды «қорғалуы тиіс адамдар» емес, «шығындар» ретінде қараудың нәтижесі. «Арисель өрті» сияқты сұмдық қасірет ақыр соңында болжанған апат болды. Біздің жайлылығымыз олардың құрбандығымен салынды, ал қоғам «қауіпсіздік соқыр нүктесі» деген сылтаумен олардың азаптарын әдейі елемеді.

Қайғы-қасірет қайталанады, біз не есте сақтаймыз?

Жоқтау мен ашу-ыза шуы басылғаннан кейін біз қайтадан ұмытып кетеміз. Аты мен жүзін білмейтін адамдардың өлімдері тез арада адам емес сандық көрсеткіштерге айналады. Алайда, сандарға айналмаған олардың армандары мен жылап-еңіреулері жоғалмайды. Тағы бір Арисельді, тағы бір өлімді болдырмау үшін біз не істеуіміз керек? Біз қаза тапқандардың соңғы айқайлары біздің қоғамымызға қоятын терең сұрақтарына жауап беруіміз керек, сөйтіп олардың құрбандығымен салынған өркендеу енді ұят көзі болмас еді.